مطالب
دسته بندی

تاثير تمرينات ذهني، بدني و ترکيبي بر قابليت جهت يابي فضايي کودکان کم بينا

  • 29 شهریور 1399

عنوان: تاثير تمرينات ذهني، بدني و ترکيبي بر قابليت جهت يابي فضايي کودکان کم بينا

نشریه: تحقيقات در علوم زيستي ورزشي: تابستان 1390, دوره 1, شماره 3; از صفحه 77 تا صفحه 83

نویسندگان: قاييني، سعيد- احمدي براتي، اکرم- احمدي براتي، سعيد

دانشگاه کردستان

 

چکیده  

هدف اين پژوهش نيمه تجربي، مقايسه تاثير تمرينات ذهني، بدني و ترکيبي بر قابليت جهت يابي فضايي کودکان کم بينا بوده است. آزمودني هاي تحقيق، 30 دانش آموز دختر مدارس استثنائي و همگاني با تيزي ديد بين 0.05 الي 0.4 ديوپتر در دامنه سني 9 الي 12 سال بودند که پس از همگن شدن از لحاظ نتايج آزمون هاي قابليت جهت يابي فضايي، در سه گروه 10 نفره تمرين ذهني، بدني و ترکيبي مورد مطالعه قرار گرفتند. مدت کار تجربي هشت هفته، هر هفته دو جلسه و هر جلسه 45 دقيقه فعاليت تمريني بود. براي اندازه گيري قابليت جهت يابي فضائي آزمودني ها، از آزمون هاي پرتاب توپ به هدف و تعداد دريبل توپ در مدت 15 ثانيه استفاده شد. عمليات آماري با استفاده از آزمون t همبسته، تحليل واريانس يک سويه و آزمون تعقيبي LSD انجام شد (P<0.05). يافته هاي آماري نشان دادند که در آزمون پرتاب توپ، هر سه روش تمريني موجب پيشرفت معنادار قابليت جهت يابي فضايي کودکان شد اما تفاوت مشاهده شده در بين گروه ها از لحاظ آماري معنادار نبود. در آزمون دريبل توپ، تنها روش تمرين ترکيبي موجب توسعه قابليت جهت يابي فضايي شد. به علاوه، مقايسه هاي بين گروهي بر برتري معنادار اين روش نسبت به روش تمرين ذهني و بدني دلالت داشتند. از يافته هاي پژوهش مي توان نتيجه گرفت که در فعاليت هاي بدني پيچيده تر، براي رشد قابليت جهت يابي کودکان کم بينا بهتر است از ترکيب تمرين ذهني با تمرين بدني استفاده شود.

 

کلید واژه ها:  تمرین ذهنی، جهت یابی فصلی، تمرین بدنی، کودک نابینا

 

دانلود مقاله

Top